Wskaźnik pozycji długich do krótkich: co pokazuje i jak uniknąć jego błędnego przedstawienia

Wskaźnik Long/Short Ratio to najprostszy i najczęściej błędnie interpretowany wskaźnik instrumentów pochodnych. Stwierdzenie „70% inwestorów ma pozycje długie” brzmi jak gotowy sygnał, ale bez zrozumienia, co dokładnie jest obliczane, wskaźnik ten częściej wprowadza w błąd niż pomaga.

Zacznijmy od podstaw: w przypadku kontraktów futures na każdy kupiony kontrakt przypada jeden sprzedany kontrakt. Pozycje długie i krótkie są zawsze dzielone równo – dokładnie 50/50 – w przeciwnym razie transakcja nie doszłaby do skutku. Co zatem oznacza stosunek 70/30?

Współczynnik oblicza się nie na podstawie pieniędzy, ale liczba kont (lub, w innej wersji tego wskaźnika, poprzez łączną liczbę pozycji na grupie kont). „70% pozycji długich” oznacza: spośród wszystkich kont z otwartą pozycją, 70% to pozycje długie. Jednak ich łączna pozycja gotówkowa jest nadal równa pozycji pozostałych 30%.

Stąd główny wniosek: współczynnik skośności pokazuje asymetria rozmiarówJeśli 70% kont ma pozycję długą, a 30% krótką, to średnia pozycja krótka jest 2,3 razy większa niż średnia pozycja długa. Wiele małych kont kontra kilka dużych. Klasyczny scenariusz: detaliści tłoczą się w jednym kierunku, a duzi gracze w drugim.

Istnieją zatem dwie wersje tej metryki i ważne jest, aby je rozróżniać. Konta globalne — wszystkie konta, głównie detaliczne. Najlepsi traderzy — największe konta giełdy. Kiedy obie grupy są zgrane, to jedno. Kiedy detaliści są na długiej pozycji, a najwięksi na krótkiej, to zupełnie co innego.

Ekstremalne wartości wskaźników historycznie działają w odwrotnym kierunku: im więcej sprzedawców detalicznych ma długie pozycje, tym gorsze perspektywy dla długich pozycji. Mechanizm nie jest mistyczny. Po pierwsze, jeśli wszyscy już kupili, nie ma już nikogo do kupienia, a paliwo do wzrostu zostało wyczerpane. Po drugie, zatłoczone, lewarowane pozycje tłumu tworzą gęste skupisko likwidacji: korzystne jest dla rynku, aby tam dotarł i je zebrał (zobacz przewodnik, aby dowiedzieć się, jak to działa). kaskady likwidacyjne).

Ale uczciwość jest tu kluczowa: sam wskaźnik jest słabym wskaźnikiem. Prawie zawsze jest on przechylony w stronę pozycji długich (detaliści strukturalnie są kupującymi na rynku kryptowalut), więc „65% pozycji długich” nie jest sygnałem, a raczej znakiem ostrzegawczym. Skuteczne są tylko skrajności i gwałtowne zmiany: skok wskaźnika przy stałej cenie, rozbieżność między globalnymi a czołowymi traderami lub tendencja powyżej wartości historycznych danej kryptowaluty.

Współczynnik + finansowanie. Ekstremalne nastawienie na pozycje długie z silnym pozytywnym nastawieniem finansowanie — rynek jest przegrzany i za to płaci. Ten stan łagodzi korekta lub przedłużająca się stagnacja, która wypiera długie pozycje wraz ze stopami procentowymi.

Współczynnik + otwarte zainteresowanie. Tendencja do długich pozycji podczas wzrostu rynku OI — tłum dodaje pozycje lewarowane, a poniżej ceny gromadzi się grupa likwidacyjna. Spadkowe nastawienie ze spadającym OI — przeciwnie — skutkuje zamykaniem pozycji i łagodzeniem napięć.

Globalni kontra najlepsi traderzy. Najciekawszym układem jest dywergencja: handel detaliczny osiągnął rekordowo wysoki poziom pozycji długich, podczas gdy czołowe firmy zwiększają swoje pozycje krótkie. Nie gwarantuje to odwrócenia trendu, ale jest powodem do gwałtownego zacieśnienia długiego ryzyka. Gdy obie grupy poruszają się w tym samym kierunku, nie ma żadnego sygnału.